Pomorska Busola Lewicy im. Izabeli Jaruga-Nowackiej
P. B. L. Klub WMP Spotkania Co piszą klubowcy Co piszą inni Kontakt


PBL - DOKUMENTY I INNE TEKSTY.


Zawartość:
Tekst niepodpisany. Biogram pisarza Franciszka Szczęsnego [XI 2018 r.].
Rajmund Rybiński. Prof. Longin Pastusiak jako polityk, społecznik i uczony [III 2012 r.].
Longin Pastusiak. Rajmund Rybiński - 1-szy laureat PBL [VI 2010 r.].
Tekst niepodpisany. Pamięci pani Izy. Izabela Walentyna Jaruga-Nowacka [XII 2010 r.].



Biogram pisarza Franciszka Szczęsnego.

Franciszek Szczęsny urodził się w 1946 roku na Kaszubach. W młodości przeczytał wszystkie książki w bibliotece jego rodzinnej wsi. Jednakże jego główną pasją stało się wojsko, dlatego w 1964 roku zgłosił się do Oficerskiej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Już rok później założył niebieski beret i pozostał mu wierny aż do 1997 roku, kiedy uznał, że czas przejść na emeryturę, bo w wojsku nie miał już co robić. W 7 Dywizji Desantowej przeszedł szczeble dowodzenia od dowódcy plutonu desantowego do szefa wydziału rozpoznawczego. W 1977 roku ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Rembertowie, a w 1989 roku studia podyplomowe na Politechnice Gdańskiej. Służbę zakończył w 1997 roku w stopniu podpułkownika. Następnie pracował w Szpitalu Kolejowym, a w latach 2000-2007 na poczcie w Gdańsku.

Po serii artykułów w czasopismach fachowych i regionalnych zaryzykował napisanie powieści na konkurs. Wymogiem było pokazanie wpływu historii na kształtowanie się losów co najmniej trzech pokoleń niewielkiej społeczności. W ten sposób powstała saga rodzinna pt. ”W krainie gryfa” wydana w 1987 roku przez Wydawnictwo Morskie. Idąc za ciosem napisał powieść społeczno – obyczajową pt. „Na przekór” za którą otrzymał nagrodę wydawnictwa Iskry w konkursie na powieść współczesną.

Zainspirowany przez płk mgr Konrada Ciechanowskiego, jedynego wówczas zbieracza informacji o Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski” rozpoczął przygotowania do napisania powieści historycznej poświęconej tej antyhitlerowskiej organizacji ruchu oporu. Po dwóch latach poszukiwań w archiwach, nielicznych opracowaniach i wywiadach z żyjącymi jeszcze członkami tej organizacji, napisał powieść pt. „Gryfowy szaniec”. W przesłaniu napisano: „Gryfowy szaniec w fascynujący sposób obrazuje, jak na Pomorzu przebiegała wojna obronna w 1939 roku. Jak w warunkach odmiennych od pozostałych ziem polskich rodził się, rozwijał i funkcjonował antyhitlerowski ruch oporu. Jakie miał cele, kształt i oblicze ideowe. Książka wymienia i ocala od zapomnienia wiele osób i eksponuje zdarzenia godne upamiętnienia.” Powieść miała dwa wydania; w 2003 i 2011 roku. Została też nagrodzona w Konkursie Literackim Miasta Gdańska im. Bolesława Faca.

Kolejną nagrodę literacką otrzymał w 2007 roku w konkursie im. Jana Drzeżdżona rozpisanym przez Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubskiej w Wejherowie za powieść społeczno – obyczajową pt. „Kamienista droga.” Jest to opowieść o miłości i śmierci, osadzona w realiach kaszubskiej wsi. Jej bohaterami są młodzi ludzie urodzeni tuż przed końcem okupacji. Czas wojny, którego nie pamiętają, wywarł wyraźne piętno na losach ich rodzin.

Jego kolejną obyczajową powieścią są „ Za mną same zgliszcza” wydane w 2014 roku przez wydawnictwo Novae Res z Gdyni. Bohater tej powieści relacjonuje przebieg swojego bogatego życia. Żywa, pełna obyczajowych szczegółów relacja pokazuje, w jaki sposób zdolny, wartościowy młody człowiek stał się kryminalistą. Powieść nie moralizuje, nie poucza, pozwala samodzielnie wyciągać wnioski.

W kolejnej historycznej powieści autor cofa nas do średniowiecza. Do czasów, kiedy Krzyżacy zawładnęli Pomorzem i wprowadzili tam swoje bezwzględne rządy, a nade wszystko ogniem i mieczem zlikwidowali wszelkie przejawy pogaństwa. Akcja rozgrywa się głównie w takich miejscowościach jak: Kartuzy, Gdańsk, Elbląg, Kiełpino i Żukowo. Śledząc losy młodocianego ucznia szamana poznajemy na czym polegały pogańskie wierzenia i obrzędy oraz co z nich zaadaptowane zostało do chrześcijaństwa. Poznajemy organizację i sposób funkcjonowania państwa krzyżackiego oraz historię lokalizacji i budowy klasztoru zakonu kartuzów. Fabuła powieści oparta jest na legendach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, które autor skrzętnie zebrał i zaadoptował. Powieść „Ostatni szaman Pomorza” ukazała się na początku kwietnia br. wydana przez wydawnictwo Novae Res.

Przed końcem października br. ma się ukazać rozszerzona saga kaszubska pt. „W krainie gryfa”. Oprócz pisania autor aktywnie działa w Stowarzyszeniu Żołnierzy i Sympatyków „Niebieskich Beretów.”


Prof. LONGIN PASTUSIAK jako polityk, społecznik i uczony.

L a u d a c j a

uzasadniająca wniosek o nadanie prof. LONGINOWI PASTUSIAKOWI tytułu
HONOROWEGO PREZESA KLUBU WSPÓŁCZESNEJ MYŚLI POLITYCZNEJ
i
uroczyste wręczenie
POMORSKIEJ BUSOLI LEWICY im. IZABELI JARUGI-NOWACKIEJ

Longin Pastusiak urodził się w Łodzi jako syn włókniarza i włókniarki. Tam ukończył szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim (dziennikarstwo) i University of Virginia w USA (stosunki międzynaro dowe), i ma dwa magisteria. Studia doktoranckie odbył w Waszyngtonie i Warszawie. Habilitował się w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. W 1978 r. Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1986 r. profesora zwyczajnego.

Przez 30 lat (1963–1993) pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (PISM) w Warszawie, najpierw jako asystent w Zakładzie Badań Niemcoznawczych, potem jako kierownik Zakładu Krajów Kapitalistycznych, następnie jako kierownik Samodzielnej Sekcji Amerykanistycznej, wreszcie jako kierownik Zakładu Ameryki Północnej. Przez 21 lat był członkiem Rady Naukowej PISM. W instytucie tym prowadził seminarium doktorskie: wypromował wielu doktorów z dziedziny amerykanistyki i teorii stosunków międzynarodowych, m. in. późniejszego profesora i premiera Marka Belkę.

Współtworzył pierwszy w Polsce Wydział Nauk Politycznych na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w latach 1965–68 pracował na drugim etacie. W latach 1994–2005 był zatrudniony na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego.

Ma ogromny dorobek naukowy: jest autorem ponad 700 publikacji naukowych, w tym 82 książek. 90 jego publikacji naukowych ukazało się w językach obcych. Ponadto opublikował ponad 5000 artykułów publicystycznych, zamieszczonych we wszystkich czołowych dziennikach i czasopismach polskich, a także zagranicznych.

Prof. Longin Pastusiak ma duże doświadczenie w pracy naukowej za granicą i rozbudowane zagraniczne kontakty naukowe. Prowadził samodzielnie badania w kilku ośrodkach naukowych USA, jednym we Włoszech i jednym w Kanadzie. Był też członkiem międzynarodowych zespołów badawczych. M. in. w 1991 r. uczestniczył wraz z zespołem uczonych z Uniwersytetu w Cordobie w Argentynie w realizacji projektu badawczego na temat zmian systemowych w Europie Środkowowschodniej. Owocem tych badań była książka pt. „Crisis y Transitiones” (1992). Wraz z zespołem uczonych z Yonsei University w Seulu uczestniczył w 1991 r. w realizacji projektu badawczego nt. międzynarodowych skutków transformacji ustrojowej w Europie Wschodniej. Ponadto brał udział w wielu przedsięwzięciach naukowych wspólnie z politologami amerykańskimi.

Wielokrotnie wykładał na uczelniach zagranicznych jako „visitting professor”, „distiguished professor” lub „noted scholar”, w tym w pięciu uczelniach USA, oraz w Kolumbii Brytyjskiej, Argentynie, Australii, Japonii, Korei Południowej, Republice Federalnej Niemiec, Rosji, Wielkiej Brytanii i we Włoszech. Poza tym przedstawiał referaty na licznych kongresach, konferencjach i seminariach międzynarodowych.

Jest doktorem honoris causa Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni i Appalachian State University w USA.

W latach 1991–2001 był posłem Ziemi Gdańskiej w Sejmie I, II i III kadencji., następnie w latach 2001–2005 senatorem Ziemi Pomorskiej i marszałkiem Senatu RP V kadencji. Jako parlamentarzysta wyróżnił się swoją aktywnością oraz wieloma inicjatywami i przedsięwzięciami, i wielce się zasłużył dla kraju i regionu.

W kraju prof. Pastusiak był prezesem Stowarzyszenia Tradycji Mazurka Dąbrowskiego oraz przewodniczącym Rady Pomorskiej Fundacji Edukacyjnej, która przedtem nazywała się Fundacją „Współczesna Myśl Polityczna” i powstała z jego inicjatywy.

Od Kongresu SLD w 2008 r. jest wiceprzewodniczącym Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Od 1992 r. prof. Longin Pastusiak pełni nieprzerwanie szczególnie ważną dla pomorskiej lewicy funkcję: jest prezesem naszego unikatowego Klubu Współczesnej Myśli Politycznej, powstałego z Jego inicjatywy. Klub ten, integrujący lewicę różnych nurtów i odcieni, jest jedynym w województwie lewicowym forum systematycznej pracy politycznej i wymiany myśli politycznej, zwłaszcza w Gdańsku (mieliśmy dotychczas setki spotkań klubu i kilkanaście konferencji naukowych). Dorobek ten doceniło kierownictwo krajowe SLD, przyznając Klubowi w roku 10-lecia jego działalności (2002) w rozpisanym konkursie nagrodę Złotej Róży za „najlepszą inicjatywę polityczną”, a konkretnie - jak brzmiało uzasadnienie – „za stworzenie zaplecza intelektualnego dla pomorskiej lewicy”. Gdyby prof. Longin Pastusiak nie miał żadnych innych zasług dla naszego województwa, to za samo powołanie tego klubu i efektywne kierowanie nim dla dobra lewicy należy mu się nasza serdeczna wdzięczność i najwyższe uznanie. A przecież jego zasługi są wielokrotnie większe i obejmują wiele dziedzin, co pokazałem w tym wywodzie.

Podsumowując, można powiedzieć, że prof. Longin Pastusiak jako wybitny uczony, politolog, polityk i działacz socjaldemokratyczny o ogromnym doświadczeniu, popularny i charyzmatyczny, potrafiący zjednywać lewicę różnych nurtów i odcieni, nieuwikłany w żadne afery, wytrawny dyplomata, obyty z krajową i światową areną polityczną – jest człowiekiem predestynowanym do tego, abyśmy go uczcili na miarę naszych możliwości.

Zgłaszam zatem wniosek i usilnie proszę o jego akceptację, a mianowicie aby na podstawie wprowadzonego przed chwilą na wniosek p. Kazimierza Rynkowskiego uzupełnienia do statutu uchwalić nadanie prof. Longinowi Pastusiakowi tytułu HONOROWEGO PREZESA KLUBU WSPÓŁCZESNEJ MYŚLI POLITYCZNEJ.

Niniejszą laudację proszę potraktować również jako uzasadnienie do następnej uroczystości, przewidzianej w porządku obrad, mianowicie uroczystego wręczenia prof. Longinowi Pastusiakowi Pomorskiej Busoli Lewicy im. Izabeli Jarugi-Nowackiej – zgodnie z niedawno podjętą uchwałą Zarządu Klubu, który w tej sprawie pełni funkcję kapituły.

Oprac. RR



Longin Pastusiak. Rajmund Rybiński - 1-szy laureat PBL.
tekst niniejszy został przedstawiony Kapitule Nagrody PBL jako załącznik do wniosku o przyznanie prof. Rajmundowi Rybińskiemu
Nagrody "Pomorska Busola Lewicy" im. Izabeli Jaruga-Nowackiej za rok 2010. Wniosek został jednogłośnie przyjęty. Prof. Rybiński jest pierwszym laureatem tej nagrody. Osobę i dokonania laureata na innej stronie przedstawił Józef Łacmański.

Rajmund Rybiński jest ideowym lewicowcem, angażującym się w liczne działania na rzecz lewicy. Oto niektóre przykłady:

Na prośbę sopockiej lewicy (w 1994 SdRP oraz w 1998 r. SLD) był głównym organizatorem jej kampanii zakończonych znaczącym sukcesem w wyborach do Rady Miasta Sopotu: w radzie tego prawicowego miasta powstał – zarówno po jednych, jak i po drugich wyborach – silny zespół radnych lewicowych. Również we wszystkich innych kampaniach wyborczych w województwie pomorskim – samorządowych, parlamentarnych i prezydenckich, a także w kampaniach referendalnych – działał aktywnie i efektywnie na rzecz lewicy SLD-owskiej, za co spotykało go duże uznanie naszych środowisk lewicowych.

Specjalne jednak uznanie należy mu się za działalność w naszym lewicowym Klubie Współczesnej Myśli Politycznej, w którym pełni funkcję wiceprezesa nieprzerwanie już bez mała 18 lat. To na jego barkach spoczywał główny ciężar organizowania wieluset spotkań klubu w Gdańsku i Sopocie, w tym 17 walnych zgromadzeń członków oraz 12 konferencji naukowych, sympozjów i seminariów klubu. To on w znacznym stopniu przyczynił się do powstania 10 oddziałów terenowych klubu i uczestniczył w większości ich spotkań.

Pod jego redakcją naukową wydano pod szyldem naszego klubu kilka znakomitych książek z materiałami pokonferencyjnymi, na. „Polityka morska Rzeczypospolitej Polskiej”, „Ziemie Zachodnie i Północne Polski w półwieczu 1945-1995”, „Skutki integracji Polski z Unią Europejską: cz. I Skutki ekonomiczne, cz. II. Konsekwencje prawne dla gospodarki morskiej” oraz „Kultura Polska w zintegrowanej Europie – szanse czy zagrożenia”.

Opublikował wiele artykułów na tematy żywotne dla kraju i dla lewicy oraz artykułów propagujących nasz klub. spośród tych ostatnich wymienię przykładowo następujące: „Prezentacja: Klub Współczesnej Myśli Politycznej w Gdańsku” cz. I i II („Forum Klubowe”, 2003 r.), „Kolejny etap działalności Klubu Współczesnej Myśli Politycznej” („Forum Klubowe”, 2004 r.), „Trzynasty udany rok Klubu Współczesnej Myśli Politycznej” („Liderzy” nr 16/2006), „Klub Współczesnej Myśli Politycznej a sprawy morskie” (Głos Wybrzeża” z 21-23 III 2003 r.), informacyjno-krytyczny artykuł pt. „Ląd żywi – morze bogaci” z nadtyrułem jak poprzednio: „Klub Współczesnej Myśli Politycznej a sprawy morskie” („Liderzy” 2003 r.) oraz informacje o spotkaniach naszego klubu zamieszczane przez długi czas w rubryce „Kalendarium” w kolejnych numerach dwumiesięcznika „Forum Klubowe”.

Jego artykuły propagujące wartości lewicowe i krytykujące aspołeczną politykę oraz proponujące lewicowe rozwiązania problemów społeczno-politycznych – ukazały się m. in. w następujących pismach i innych mediach:

Rajmund Rybiński był autorem kilku apeli uchwalonych przez nasz klub i skierowanych do władz, a mianowicie:

W swoich licznych wystąpieniach prof. Rybiński prezentował wartości lewicowe na spotkaniach naszego klubu, na konwencjach i zjazdach wojewódzkich oraz miejskich SLD w Gdańsku i Sopocie, na zebraniach Rady Strategii Programowej przy Radzie Wojew. SLD, na naradach w Senacie RP, na spotkaniach z władzami SLD, wicepremierem Markiem Polem i marszałkiem seniorem Sejmu RP Aleksandrem Małachowskim, na posiedzeniach Rady Naukowo-Eksperckiej wojewody pomorskiego Cezarego Dąbrowskiego i Jana Kurylczyka.

Na wielu spotkaniach Klubu WMP w Gdańsku, w Sopocie i w oddziałach terenowych Rajmund Rybiński wygłosił wykłady na różne tematy społeczno-polityczne. Ostatnio miał 5 wykładów pt. „Regres Polski w okresie Trzeciej Rzeczypospolitej”. Tekst tego wykładu – po opublikowaniu przez słupski dwutygodnik „Moje Miasto” – został również rozprowadzony (m. in. przez Radę Krajową SLD) w setkach egzemplarzy po całym kraju, a Autor otrzymał od czytelników liczne wyrazy uznania drogą telefoniczną, przez Internet oraz w listach. Np. de Eleonora Salwa-Syzdek, współpracowniczka „Forum Klubowego” napisała: „Jest to opracowanie godne najwyższego uznania dla Autora (...) Oficjalna propaganda usiłuje nam wmówić, że III RP to najlepszy okres w naszych dziejach. A jaka jest prawda, to dowodzi przekonująco Pański tekst. Należą się Panu słowa wielkiego podziękowania”. Ktoś inny napisał z Lublina, że powielił ten tekst wielokrotnie i rozprowadził wśród członków SLD.

Od dwu lat Rajmund Rybiński jest członkiem Prezydium Zarządu Centralnego Klubu Weteranów Lewicy przy Radzie Krajowej SLD, gdzie wyróżnia się swoją aktywnością. W województwie pomorskim przyczynił się już do powołania Wojewódzkiego Klubu Weteranów Lewicy. Teraz stara się zaktywizować istniejące miejskie kluby weteranów lewicy i doprowadzić do utworzenia klubów w powiatach.

Gdańsk, czerwiec 2010 r.

Pamięci pani Izy.
tekst, poza tytułem, został skopiowany (z wprowadzeniem kilku poprawek) z ulotki rozprowadzanej przez Społeczny Komitet na Rzecz Upamiętnienia Izabeli Jarugi Nowackiej w trakcie
spotkania klubowego 2010-12-20

Izabela Walentyna Jaruga-Nowacka.

Urodziła się 23.08.1950 w Gdańsku. Ukończyła etnografię na UW. Pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego (1974-1976) i PAN (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976-1986). Była polityczką, posłanką na Sejm (III RP) II, IV, V i VI kadencji, przewodniczącą Unii Pracy i Unii Lewicy, wicepremierem w rządach Marka Belki. Była żoną prof. Jerzego Nowackiego i matką dwóch córek: Barbary i Katarzyny. Zginęła w katastrofie samolotu prezydenckiego 10.04.2010 pod Smoleńskiem. Spoczywa na Powązkach w Warszawie.

Polityczka lewicy.

W okresie PRL nie należała do żadnej partii. Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet. Od połowy lat 80 działała w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje była jej przewodniczącą. W 1991 r. przystąpiła do Ruchu Demokratyczno-Społecznego. Była założycielką Unii Pracy. w roku 1993, z listy UP została posłanką II kadencji. Była wiceprzewodniczącą Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego, oraz delegatką Sejmu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Przewodniczyła polsko-mongolskiej grupie parlamentarnej, działała w Parlamentarnej Grupie Kobiet. Do Sejmu ponownie wybrana w 2001 r. (okręg gdyńsko-słupski). W listopadzie 2001 została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a później Pełnomocniczką Rządu d. s. Równego Statusu Mężczyzn i Kobiet. Doprowadziła do uchwalenia ustawy "O przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie" i przepisów antydyskryminacyjnych w Kodeksie Pracy. Wspierała uchwalenie ustawy "O związkach partnerskich" i zniesienie ustawy antyaborcyjnej. W rządzie Marka Belki została wicepremierem d. s. komunikacji społecznej. W 2004 r. mianowana Ministrem Pracy i Polityki Społecznej. Doprowadziła do zwielokrotnienia pomocy państwa osobom najuboższym m. in. tworząc Program Dożywiania Dzieci i zwiększając środki na Program Przeciwdziałania Bezdomności. Z Unii Pracy odeszła w 2005 r. przystępując do założonej przez siebie Unii Lewicy. W wyborach do Sejmu w 2005 r. po raz trzeci została posłanką, kandydując z listy SLD. W 2005 r. wystąpiła z UL. Do końca została osobą bezpartyjną. W wyborach 2007 r. po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Lewica i Demokraci.

Działalność i poglądy.

Wielokrotnie występowała w obronie praw człowieka i osób dyskryminowanych, za co została wyróżniona w 2005 r. przez organizacje działające na rzecz praw kobiet i nominacją wśród 1000 kobiet świata do Pokojowej Nagrody Nobla. Dzięki jej staraniom Polska ratyfikowała Zrewidowaną Europejską Kartę Społeczną, podniesiono płacę minimalną, a wydatki państwa na dożywianie dzieci wzrosły czterokrotnie. Była przeciwniczką wojny w Iraku i w Afganistanie, oraz zwolenniczką lewicy świeckiej, tolerancyjnej i socjalnej. Opowiadała się za państwem sprawiedliwym, bezpiecznym, tolerancyjnym i neutralnym światopoglądowo. Była feministką, W 1991 r. uczestniczyła w akcji na rzecz referendum w sprawie karalności przerywania ciąży (Komitety Bujaka). W 2009 r. za działanie na rzecz ofiar przemocy w rodzinie wyróżniona "Złotym Telefonem" - nagrodą Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar przemocy w rodzinie. Wspierała działalność na rzecz osób LGBT. W 2001 r. uhonorowana nagrodą Tęczowego Lauru za odwagę w głoszonych poglądach i wsparcie udzielane inicjatywom służącym przełamywaniu nietolerancji i ograniczoności społeczeństwa. 16 kwietnia 2010 r. została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski. W listopadzie 2010 r. polskie, niemieckie, francuskie i hiszpańskie organizacje LGBT przyznały jej międzynarodową Nagrodę Tolerancji przyznawaną osobom szczególnie zasłużonym w walce z homofobią.